Nexa 34 Competition

Project Info

Year:       2020

Client:    Competition

Size:        

Location: Saadat Abad, Tehran, Iran

Team

Architect in charge:  Ali Naghavi Namini

Consultant:  Hamidreza Mousavi, Shadi Azizi, Farnaz Farshad, Marjan Shojaei

Design Team: Milad Ensafian, Ali Abhari, Shirin Moshiri, Elaheh Moradi, Navid Ahmadi, Amirhossein Hosseinzadeh, Amir Soltani, Ronak Monfared, Ali Anvari, Sara Malek, Dorsa Tutunchian, Mahan Mehrvarz

Civil Engineer: Amir Naghavi Namini , Vahab Pouri

It used to be that building a house would start with owning the land. Each person bought a piece of land and built his house on it as he wished. These lands with neighboring buildings, separated from each other and provided passages through and all of these together created the city. As traditions became modern and the city became metropolis, there was a shortage of land. To try to multiply the land in various ways and with various results was inevitable. Dom-Ino is not the first instance of such effort but with its straightforward structural logic is the most famous in our times. This multiplied plot of land destroyed the logic of ownership entirely and the concept of the apartment was born anew. The new apartment, born out of the logic of land multiplication and reinforced concrete slab, created a new way of having a house which along with its benefits did not accept many responsibilities and it most fundamental was: land ownership.

You had a house but could not own its land and when the land is not yours, you are obligated to buy something pre-designed and pre-built. Moreover, the inevitable regulations of the city on one hand and the requirements of the structure on the other was introduced to the situation in favor of the new apartment and the freedom of building and residing was limited to a few bricks which you – whether you or your house architect –  can stack here or there.

The game must be staged anew. The land must be returned to the resident of the house. There is no escape from the logic of multiplication but the land must be taken back from the structure and returned to the architecture, the architect and the house owner. So the structure must be driven away from the text to the context and become a bed on which the multiplied land is stabled and the needs and lifestyles of man are formed on familiar land and architecture once again becomes the tool of achieving this need and freedom.

 

The resident who owns the building and its land once more, in mutual coordination with the developer and following the laws which both are appropriate to the city plan and regulations and also with the natural environment of the building/private city, knows what he is doing with his land: he may build it today. Or may postpone it or may someday rebuild what he has built today with a new form and application.

The old pattern of buildings, breaching the residents’ freedom and desire for change, is decreasing in lifespan every day. Building/private city has brought forth a pattern in which buildings have longer lifespans as they welcome change in a way that takes a new shape with new need; so malleability and flexibility, as with any intelligent life, will increase its lifespan. This pattern promises a new developer. A developer which has avoided the micromanager role and has accepted the role of macro-planner of building/private city. As if he is the mayor of a “mini-city” a bed for the life of citizens enjoying the highest level of freedom. a city with a long life cycle and welcoming to desire for change: a “long-lasting” city/building.

پیش‌ترها خانه ساختن با تملک زمین آغاز می شد. هر کس زمینی را به تملک در می آورد و خانه‌اش را چنان که می خواست درش می‌ساخت. این زمین ساخته‌های کنارِهم نشسته، لحظاتی از هم فاصله می گرفتند و به گذر راه می‌دادند و اینها همه باهم شهر را پدید می‌آوردند. سنت‌ها که نو و شهرها که کلان شدند، زمین کم آمد. تلاش‌های تکثير زمين به اشکال و نتایج مختلف ناگزیر بود.  دُم‌اینو (Dom-Ino) اولین تلاش در این زمینه نیست، اما با منطق سرراست سازه‌ایش در دوران ما مشهورترین آنها است. این کفِ دست زمین متکثرشده منطقِ تملک رایک‌سره به‌هم‌ریخت و آپارتمان دوباره به مفهومی نو زاده شد. آپارتمانِ جديد، زاییده‌ی منطق تکثير زمين و دالِ بتن مسلح، شيوه‌ی جدیدی از خانه داشتن را به وجود آورد که ضمن نکویی‌هایش چیزهای مهمی را گردن نمی گرفت و از بنیادی‌ترین‌هاش: تملکِ زمین.

تو خانه داشتی اما مالک زمینش نمی‌توانستی باشی و وقتی زمین مال تو نیست، مجبوری چیزی پیش‌تر طرح و ساخته‌شده را بخری. کنارِ اینها، ضوابط ناگزير شهر از سویی و اقتضائاتِ سازه از سوی دیگر به نفع آپارتمانِ نو وارد بازی شد و آزادی ساختن و باشيدن محدود شد به چارتا تيغه که اینجا و آنجا بنشانيشان، خواه خودت و خواه معمار خانه‌ات.

 بازی را از نو باید چید. زمین باید به باشنده‌ی خانه بازگردد. از منطق تكثيرگريزی نيست اما زمین را باید از سازه پس گرفت و به معماری و معمار و صاحبِ خانه پس داد. پس سازه باید از متن به زمينه رانده شود، بشود بستری که زمين متکثر بر آن استوار شود و خواست و شیوه‌ی زندگی آدمی بر زمینِ خودی شکل گیرد و معماری دوباره بشود ابزار تحقق این خواست و آزادی.

باشنده که دوباره مالک ملک و زمينش است، در تفاهمی رودررو با توسعه گر و تابع قوانینی که از سویی منطبق با ضوابط و طرح شهرند و از سویی از زیست طبیعی بنا/شهر خصوصی آمده‌اند، خود می‌داند که با زمينش چه می‌کند: شاید امروز بسازدش. شاید ساختنش را به زمانی دیگر واگذارد و شاید زمانی دیگر آنچه امروز ساخته، دوباره و با شکل و کاربستی دیگر از نو بنا کند.

int05
int04
int01_Interactive-LightMix

Building is usually a text laying on the bed of the city. But this time, building itself has become a bed for composing the architectural text, a concrete large-scale building which is cheaper than its metal counterpart and is more functional in the introduced pattern. The house and land which the pattern plan metaphorically referred to, in terms of structural techniques, are the usual concrete roof waffle slabs and the houses are built on them with independent architectures and structures; light structures which are also supplying the contemporary aesthetic need of houses which are appropriate for the grand strategies and policies of the developer.

The majority of the city is functional building masses but these buildings are necessarily connected to arteries that enable movement and accessibility: various passages. Providing access from one point to the other is only part of the responsibility of passages, and maybe not even be the most critical responsibility: through the passage the city is comprehended. Passages are in fact receptive of the city’s comprehension. Land/houses of this building/city are connected through three passages which due to their height above ground are defined in three elevation levels. These passages in comparison to the small scale of the city and in the scale of the architecture are more or less large-scale, and are built with a special building consideration of large-scale structure. The weight of these passages is tolerated through large bars that are laid on the body of the towers.

الگوی قدیم ساختمان‌ها، منافیِ آزادی و خواسته باشنده به تغيير، عمری هر روز کوتاه‌تر دارند. بنا/شهر خصوصی الگویی را پیش کشيده که ساختمان زندگی طولانی‌تری داشته باشد چرا که تغيير را چنان پذیراست که با خواستِ تازه، شکلی نو به‌خود بگیرد، پس سازش‌پذیری و انعطاف، چنان هر جاندار هوشمند، عمرش را دراز خواهد کرد. این الگو توسعه‌گری نوین را نوید می دهد. توسعه‌گری که از قالب تصميم‌گيرِ جزء دوری جسته و در جایگاه متولی نگاه کلان حاکم بر بنا/شهرِ خصوصی قرار گرفته است. گویی شهردارِ «ریزشهر»ی است بسترِ زندگی شهروندانی بهره‌مند از بالاترین درجه آزادی. شهری با چرخه ی زیست طولانی و گشوده به خواست تغيير: بنا/شهری «دیرزی».

سازه معمولا متنی است که در بستر شهر می‌نشیند. این بار اما سازه خود زمینه‌ای شده برای سرایش متن معماری؛ یک درشت‌سازه‌ی بتنی که از مشابه فلزی آن ارزان‌تر و در الگوی معرفی‌شده به مراتب کاراتر است. ملک و زمینی که الگوی طرح به استعاره‌ بدان اشاره کرده، در نگاهِ فن‌ساختی وافل‌هایی از نوع سقف‌های متداول بتنی هستند و خانه‌ها با معماری و سازه‌ای مستقل بر آنها بنا می‌شوند؛ سازه‌هایی سبک و درعین‌حال تامین‌کننده نیازهای زیباشناختی و معاصر خانه‌هایی درخور خط‌مشی و راهبردهای کلی توسعه‌گر.

بخش اعظم شهر، توده‌های ساخته‌ی دارای کاربری هستند اما این ساخته‌ها طبعاً با شریان‌هایی پیوند می‌یابند که حرکت و دسترسی را میسر می‌کنند: انواع گذرها. دسترسی دادن از نقطه‌ای به نقطه دیگر فقط بخشی از وظایف گذر هاست، چه‌بسا وظیفه‌ای نه چندان اصلی: از طریق گذر است که شهر ادراک می‌شود. گذرها در واقع پذیرای فهم شهرند. زمین/خانه‌های این بنا/شهر از طریق سه گذر به هم وصل می‌شوند که به تأسی از ارتفاع گرفتن زمین‌ها، در سه تراز ارتفاعی تعریف شده‌اند. این گذرها که در مقیاس شهر خرد و در مقیاس معماری کم‌وبیش درشت‌اند، با تمهید ساختمانی ویژه‌ای به درشت‌سازه دوخته شده اند.  بار این گذرها از طریق تیرهایی بزرگ که بر تن سازه‌ی برج‌ها نشسته‌اند، تحمل می‌شود.

Passage has always welcomed public applications, and so in connecting passages, public spaces can be considered. Placement and presence of various group and public spaces have in fact created internal streets. Service or recreation spaces which with a precise plan have been placed on the passages. These spaces and the various services they employ can free the building from at least some of the unnecessary needs to the city, especially as the city sometimes becomes unhealthy and dangerous – as these days it is.

Zhivan building’s pattern is based on the maximum level of freedom; the inherent freedom event of humanity. The architect may consider this freedom more than anything in devising the plan. The pattern enjoys this characteristic that it can welcome maximum flexibility. As the structure of each house is independent of the main structure supporting the floor/ground, the architect and resident in a rich dialogue redefine in a familiar manner the concept of living in houses free from the usual structural restrictions.

These days for various reasons, a house with a yard is an unachievable dream. But for Zhivan houses suitable facilities for conceiving private yards exist. Each plan can with the wish of the resident and appropriate to the use, be allocated an acceptable amount of greenery. Greeneries which are undoubtedly a major factor in life quality but are currently removed from our today lives.

The suggested plans for the present building are designed with such a view: to create maximum synchrony for the life in Iran and Tehran with various and diverse methods. Free plans with maximum flexibility which are not restricted with obstacles and barriers as much as possible. Plans which make use of the familiarity of the land and independence of slates to provide landscape and greenery in form of a residential complex.

 

The pattern is founded in such a way that the developer, architect, and consumer are free to form various plans together. The main structure with various elevations in the tower’s stories has made the appearance of various organizations of houses possible. Boxes that their land and space are, in fact, the site and plan environment and the building of these houses; along with keeping the independence of slates from each other, have made the forming of various kinds such as one or two stories villas and small or large apartments possible.

The diversity of the plan is an added value which can be considered in the building’s business. The developer in this private mini-city offers the land to the buyer. The buyer can under the guidance and supervision of the developer make dialogue with the architect and within the framework defined by the developer, as a custodian of a small neighborhood, create a plan for his house and with the collaboration of the developer build it. This is a value that does not exist in the current method of construction which has removed the customer from the cycle of determining the plan and the house features.

Zhivan – NEXA 1400 –has its own complete appearance. The suggested plan is devised by incorporating all the aforementioned advantages in pattern. The pattern promises of options and shapes that each can be achieved in the future and Zhivan is one of them. One of the futures.

گذر هميشه پذیرای کاربست‌های عمومی بوده، پس درگذرهای پیوندی می توان فضاهای عمومی را نشاند. جانشانی و حضورِ انواع فضاهای جمعی و عمومی در واقع خیابان‌هایی داخلی در بنا پدید آورده است. فضاهایی خدمات‌دهنده یا تفرج‌گاهی که با برنامه‌ای دقیق در گذرها قرار داده شده.  این فضاها و انواع خدماتی که در خود جای داده‌اند، می‌توانندساختمان را از دست‌کم بعضی نیازهای ناضروری  به شهر رهایی دهند، به ويژه که شهر گاهی ناسالم و خطرناک می شود، چنان که این روزها چنين است.

الگوی ساختمان ژیوان بر اساس حداکثر درجه‌ی آزادی طرح ریخته شده؛ آزادیِ رخداد زیستن آدمی.  این رخداد را معمار شاید بیش و پیش از هر چیز در طرح‌ریزی پلان تمهید می‌کند. الگو برخوردار از این ویژگی است که می‌تواند حداکثر انعطاف را پذیرا باشد. از آنجا که سازه‌ی هر خانه مستقل از سازه‌ی اصلی نگاه‌دارنده‌ی کف‌/زمین‌های مستقل است، معمار و استفاده‌کننده در یک گفتگوی زایا مفهوم زیستن در خانه‌ها را رها از قیدوبندهای متداول سازه‌ای، به‌گونه‌ای خودی طرح افکنند.

امروز به دلایل مختلف، خانه‌های حیاط‌دار نوعی رویای دست‌نیافتنی هستند. برای خانه‌های ژیوان اما امکانی مناسب برای فراخوانی حیاط‌های خصوصی وجود دارد. هر طرح می‌تواند به‌خواست باشنده و  فراخور استفاده، از اندازه‌ای مناسب از سبزینگی بهره‌مند شود. سبزینگی‌هایی که بی‌تردید هم از عوامل مهم برسازنده‌ی کیفیت زندگی‌اند و هم کم‌وبیش از حیاتِ امروز ما حذف شده‌اند.

پلان‌های پیشنهادی برای امروز بنا هم با همین نگاه طرح شده‌اند: اینکه بر شیوه‌های متنوع و گوناگون زندگی ایران و تهرانِ معاصر انطباقی حداکثری داشته باشند. پلان‌هایی آزاد با بیشینه انعطاف‌پذیری که تا حد ممکن با حائل و مانع محدود نشده باشند. نقشه‌هایی که از خودی بودن زمین و استقلال قواره‌ها استفاده  می‌کنند تا منظر و سبزینگی را در قالب یک مجتمع مسکونی ارائه نمایند.

الگو به گونه‌ای پی‌ریخته شده که دست توسعه‌گر و معمار و استفاده‌کننده باز است تا کنار هم گستره‌ای متنوع از طرح‌ها را شکل دهند. سازه اصلی با ارتفاع‌های مختلف در طبقات برج به ظهور صورت‌های مختلفی از خانه‌ها امکان داده. باکس‌هایی که زمین و فضاشان در واقع سایت و محیط طرح و ساخت این خانه‌هاست، ضمن حفظ استقلال قواره‌ها از هم، امکان شکل‌گیری گونه‌های متنوعی از جمله ویلاهای یک یا دوطبقه و آپارتمان‌های کوچک و بزرگ  را ایجاد می‌کند.

مساله تنوع طرح، ارزش افزوده‌ای است که می‌تواند در مورد نظر کسب‌وکار ساختمان قرار گیرد. توسعه‌گر زمین را در این ریزشهر خصوصی به خریدار عرضه می‌کند. خریدار می‌تواند زیرنظر و با هدایت توسعه‌گر با معمار به گفتگو بنشیند و در چارچوبِ برنهاده‌ی توسعه‌گر در قالب متولی یک محله‌ کوچک، طرح خانه‌اش را به دست آورد و با همکاری توسعه‌گر بسازدش. این ارزشی است که در  شیوه کنونی ساخت‌وساز که استفاده‌کننده را از چرخه‌ی تاثیرگذاری بر طرح و ویژگی‌های خانه حذف کرده، امکان تحقق ندارد.

ژیوان -نکسای1400- اما، سیمای کامل خود را دارد. طرح پیشنهادی با بهره‌مندی از تمام مزایای الگویی که از آن سخن رفت، شکل گرفته است. الگو نوید از گزینه‌ها و صورت‌هایی می‌دهد و که هر یک می‌توانند در آینده محقق شوند و ژیوان یکی از آنهاست؛ یکی از آینده‌ها.